De burger delft sinds de invoering van de Algemene Wet Bestuursrecht vrijwel altijd het onderspit tegen de overheid, constateert de Maastrichtse hoogleraar Twan Tak. ‘Als ik dit aan mijn studenten vertel, zitten ze me als dode vogeltjes aan te kijken. Dit zijn gruwelijkheden die ze niet kunnen bevatten.’

Als reactie op het stuk van Gert Pot van de werkgroep Sportfondsenbad, wil ik niet zeggen dat er tegen de plannen van J.H. Bakker voor het Sportfondsenbad geen bezwaar aangetekend zou moeten worden. Maar dat is alleen zinvol als men de procedure wilt vertragen. Wanneer men denkt daarmee het plan te kunnen beïnvloeden dan is de kans daarop 0,0. De burger is in dit land kansloos wanneer hij zijn recht wil halen tegen de overheid. Volgens Twan Tak zijn de mensenrechten in Nederland sinds de invoering van de AWB op groteske schaal overtreden. 

Als een burger bijvoorbeeld bezwaar aantekent tegen een in zijn ogen ten onrechte door de gemeente afgegeven bouwvergunning, krijgt hij dat besluit nooit meer van tafel. Tak: ‘Het is een typisch Nederlands spelletje en het is heel simpel. Laten we de primaire beslissing besluit A. noemen. Daar ga je als burger tegen in beroep. Op dat bezwaar volgt beslissing B. Als je vervolgens bij de rechters komt, is het maximale resultaat dat je als burger kunt bereiken vernietiging van besluit B. De burger gaat dan juichend naar huis, maar het houdt alleen maar in dat de overheid een nieuwe beslissing op bezwaar moet nemen. En ondertussen blijft besluit A. onaangetast. Sterker nog, die is al lang in werking getreden. Ook al krijg je zes keer beslissing B. vernietigd, dat verandert helemaal niets. Tegenwoordig ben ik wat cynisch: ik geef mensen vaak het advies om niet te procederen, omdat dat voordeliger is.’

Het bestuur van bewonersvereniging SWKB heeft daar enige wrange ervaringen mee. Het bezwaar dat de vereniging tegen de bouw op het Voorslagterrein indiende bij de Hoge Raad werd aanvankelijk toegewezen. Daarop diende de gemeente een 'nieuw' plan in, met enkele kleine wijzigingen en tot onze grote verbazing vond dat wel genade bij de HR. De Hoge Raad kijkt bij zaken van burgers tegen de overheid, alleen of de overheid geen procedurefouten heeft gemaakt bij het indienen van de zaak en niet naar de inhoud. Dat betekent dat de burger nooit kan winnen, ook al staat hij volkomen in zijn recht. 

Daarom vind ik de door de gemeente in het leven geroepen burgerparticipatie en 'Community Planning' (what's in the name) volkomen flauwekul. Per saldo blijkt dat de gemeente doet wat zij wil, de burger heeft geen enkele invloed op beslissingen. 'Maar de democratie dan?', vraagt u zich misschien in wanhoop af. Ik zeg u: 'Die is ver te zoeken, u mag één keer in de vier jaar stemmen en daarmee basta!'

Gert Pot stelt dat de gemeente bij dit project erg slecht voor haar bewoners zorgt en dat de belangen van de buurt  in het geheel van tafel zijn geschoven. Laat ik u uit de droom helpen: dat is niet alleen gebeurd bij dit project, dat gebeurd bij alle projecten!

Het klinkt misschien cynisch, maar ik garandeer u dat het plan van Bakker onveranderd uitgevoerd wordt. Ik spreek uit ervaring. Daarbij wordt volkomen voorbij gegaan aan de rampspoed die dezelfde Bakker eerder heeft aangericht bij bewoners van het Van Raaltecentrum. Vraag hen er maar eens naar. 

Jan Schoen.